روزهای زندگی رادین کوچولو

ایجام رادین ما دختر شده و با نام جدید رادینه...... اینم اقا رادین و سانیا...قربون لپ های اویزونت عشقم.... ...

عزیزم.. امروز برای عکس پاسپورتت بردیمت عکاسی و ازت عکس انداختیم و واقعا چه عکس نازی شد که هر چی بگم کم گفتم...تازه از روی عکست برات لیوان هم چاپ کردم... عکس 4 ماهگی رادینم..... اینم لیوانت عزیزم...                ...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------------------------...

رادین  توی تاریخ 10 اردیبهشت 1391 ساعت 8 شب توی بیمارستان فوق تخصصی لاله توی شهرک غرب تهران به دنیا آمد... وقتی بیدار شدم  اولش یادم نبود کجام صداهای زیادی اطرافم بود...صدای سارا...صدای طوفان...صدای مامانم. و... پرستارا...نمیتونستم چشمامو باز کنم...فقط میخواستم بخوابم...فقط اون لحظه به خواب احتیاج داشتم...صداها یه وقتایی واضح میشدو یه وقتایی مبهم و خوابم میبردو دوباره با صداها بیدار میشدم... وقتی که بهم گفتن بچمو اوردن ...به سختی چشمامو باز کردم...و یه جوجه کوچولوی پر مو دیدم...باورم نمیشد این جوجه کوچولو تو شیکم من بود.... رادین یه بچه پر مو اما موهای تنش همه بور بود و موهای سرش مشکی... چشمای طوسی روشنی ام داشت...اون یه بچه ...

**رادین کوچولو 1ماهه شد** الهی قربونت بشم پشمل مامان...چه زود داری بزرگ میشی عزیزم...چشم به هم زدم یک ماهت شد...انگار همین دیروز بود که توبقلم بودی عشق من....امروز یک ماهت شد و...یک ماهگیت و بهت تبریک میگم.... امروز بردمت خانه بهداشت و...همه چیزت مثل همیشه عالی بود...خدارو شکر... قد: 54 سانتی متر وزن:4.250 عصری که رفتیم خونه مامانی زهره خاله انسیه ات هم انجا بودن...منم رفتم برات یه کیک خرگوشی گرفتم و با بابا طوفانت و بقیه یک ماهگیت و جشن گرفتیم عزیزم...خیلی عالی بود عشق من... منو بابایی خیلی دوستت داریما....   اینم عکس یه ماهگیته عزیزم.....قربون اون نگاه کردنت عشقی..... فدای اون چونه تخم مرغیت.....   ...

وقتی بیدار شدم از اینکه هنوز تو بیمارستان میلاد بودم حس خوبی نداشتمخ از یه طرفم نمیدونستم طوفان کجاست از یه طرفم نمیدونستم رادینم کی میاد ..از یه طرفم نگران بودم که رادین طوریش نشه ...همهی این فکر ها داشت مخمو نابود میکرد...بیشتر از همه از این نگران بودم که ضربان قلب رادین هر چند دقیقه یه بار کم میشدو و دوباره زیاد میشد...دکتر اخوان به من هشدار داده بود که ممکنه بند ناف دور گردنش پیچیده باشه و همین استرسمو بیشتر میکرد..از 8 صبح همش منتظر این بودم که خود دکتر اخوان بیادو من باهاش صحبت کنم و تکلیفمو حد اقل معلوم کنم....از 6 صبح که امده بودیم تو بخش تا ساعت 8 صبح به مای بدبخت یه صبحانه ندادن ..که دیگه صدای تخت بقلیم در امدو گفت ما هنوز صبحانه ن...

به هفته 40 رسیدم. استرسم خیلی بیشتر از قبل شده چون هر ان ممکنه که تو بیای عزیزم...امروز یه چند ساعت بود که تکونات کم شده بود...خیلی هول برم داشت و شبانه طوفانو بلند کردمو با هم رفتیم بیمارستان میلاد..مامانم هم همراهم امد...رفتم اورژانسو برام اکو قلب نوشت...خیلی ناراحت بودم..هم ناراحت بودم که مبادا برای تو اتفاقی بیوفته هم استرس داشتم که نکنه وقت امدنت باشه و منو سزارین کنن....وقتی توی اتاق اکو بودم فکرم به هزار تا جا بود و مهمترینشم این بود که کم کم باید از هم دیگه جدا میشدیمو تو پسر کوچولوم میومدی پیشم..... اکو که تمام شد جوابو که بردم دکتره یه کم نگاه کردو با یکی دیگه صحبت کردو زنگ زدو از یکی پرسید که تخت خالی داریم...همون جا بود که فهمی...